0000000841

Çocukluğumda bir komşumuzun karabaşı vardı.

Sokakta bulup apartman kapısının önünde bakarlardı.O bir köpek değildi de bizim bir arkadaşımız gibiydi.Uzağa kaçan topları ona getirtirdik.Sokak kavgalarına onunla giderdik.En büyük sırlarımızı onun yanında konuşurduk.Sırdaştık ,yoldaştık.

Birgün rahatsız olan bir kaç komşu yüzünden uzak ormanlık bir alana bırakmak zorunda kaldık.O zamanlar köpek sığınma evleri yoktu.

10 gün sonra bir an da geri geldi.Yüzünde terkedilmişliğin hüznü vardı.Biraz sevgi gösterince affetti bizi.Büyüklük dersi verdi.Bir köpeğin ağlamaktan gözlerinin mahsunluğu ile o yaşlarda tanıştım.

Sonra karabaşla beraber o komşularımızda taşındı.

Acılara,ayrılıklara,hüzünlere alışılsa da bir gün bir blog okuyunca yeniden o hüznü ve acıyı duymak aslında o acının sende iz bıraktığının göstergesidir.